วันแห่งความสุขของเธอ กับ วันแห่งความเสียใจของผม
posted on 10 Jul 2010 00:47 by shone-an
สวัสดีครับ เพิ่งหลับมาจากที่ทำงานประจำ วันนี้เหนื่อยมากๆเลยครับ ทั้งเช้า สาย บ่าย เย็น ค่ำ จนมาถึงตอนนี้ เหนื่อยมากๆ เหนื่อยทั้งกายไม่เท่าไหร่ แต่ใจวันน้มันเหนื่อยหน่อยนะกับการแบกรับความรู้สึกอะไรมากมาย
เรื่องของเรื่องคือว่า....วันนี้ไปงานรับปริญญาของเธอมาครับ รู้ว่าวันนี้เป็นวันที่สำคัญในชีวิตของเธอรวมไปถึุงคนอื่นๆอีกหลายร้อยชีวิต ผมเตรียมตัวกับงานนี้มากครับ โดยปกติผมเป็นถ่ายภาพเป็นงานอดิเรกอยุ่แล้ว ผมก็เลยคิดว่าจะไปถ่ายให้เธอด้วย ทั้งๆที่เธอก็จ้างช่างกล้องประจำตัวของเธออยู่แล้ว ซึ่งคนๆนั้นผมก็หาให้เธอเองครับ ผมเตรียมการไปหาทุกสิ่งอย่างมากมาย ที่จะทำเท่าที่จะทำได้ พอดีว่ามีเลนส์ตัวนึงผมไม่มีครับ แต่ถ่ายออกมาแล้วสวย แจ่มมากๆ ผมจึงโทรไปยืมเพื่อนก่อนหน้านั้น 1 วัน แต่ เพื่อนไม่ว่าง เลยต้องไปเอาตอนเช้าของวันงาน ซึ้งวันงานนั้นผมตื่นเช้ามากกกกกก และเดินทางไปเอาเลนส์ก่อนที่จะเดินทางต่อไปยังมหาวิทยาลัยของเธอ ผมไม่ได้ซื้อของอะไรไปร่วมแสดงความยินดีเลย ตอนแรก ผมตั้งใจจะเอาภาพที่ผมถ่ายกับมือไปอัดใส่กรอบขนาดให้เท่าหน้าต่างครับ แต่สั่งไม่ทัน คิดว่าจะเซอร์ไพร์สหลังจากวันนี้ วันนี้ผมก็เลยไปแต่ตัวเปล่า พอไปถึงคนเยอะมากครับ ซึ่งวันนี้เองมันทำให้ผมรู้ความจริงว่า สิ่งที่ผมทำไปนั้น เธอไม่เคยเห็นคุณค่าของมันเลย ผมอยู่ในงานของเธอ แต่เธอกลับไม่เห็นผมอยู่ในสายตา เธอไม่คิดจะชวนไปถ่ายรูปหรือแนะนำให้รู้จักกับพ่อและเเม่ของเธอ เธอทำกลับผมไม่มีตัวตนในสถานที่นั้น เธอทำให้ผมรู้ว่าผมมันก็แค่คนๆหนึ่งเท่านั้น ในวันที่เธอถูกรายล้อมไปด้วยความสุขของวันแห่งเกียรติยศนั้น เธอกลับทำให้ผมเป็นใครไม่รู้ในสายตาเธอ แต่เมื่อเธอไม่มีใคร ผมกลับมีค่าขึ้นมา ผมมันแค่คนฆ่าเวลาใช่มั้ยครับ??? ผมตั้งใจว่าจะอยู่จนจบงานนะครับ แต่ผมเหมือนเดินคนเดียว เหมือนผมไปงานใครไม่รุ้ที่ไม่มีใครรุ้จักเลย ผมเลยขอตัวเธอกลับก่อน ซึ่งเธอก็ไม่ได้รั้งอะไรผมไว้หรอกครับ เพราะ คนนั้นของเธอเค้าก็ยังอยู่ด้วยเสมอๆ มันทำให้ผมเห็นอะไรมากมายครับว่ามีใครที่ผมยังไม่รุ้จัก เธอไม่เคยบอกและปิดบังผม ในเมื่อผมเห็นเอง ผมก็เข้าใจดีครับ
เรื่องของเรื่องคือว่า....วันนี้ไปงานรับปริญญาของเธอมาครับ รู้ว่าวันนี้เป็นวันที่สำคัญในชีวิตของเธอรวมไปถึุงคนอื่นๆอีกหลายร้อยชีวิต ผมเตรียมตัวกับงานนี้มากครับ โดยปกติผมเป็นถ่ายภาพเป็นงานอดิเรกอยุ่แล้ว ผมก็เลยคิดว่าจะไปถ่ายให้เธอด้วย ทั้งๆที่เธอก็จ้างช่างกล้องประจำตัวของเธออยู่แล้ว ซึ่งคนๆนั้นผมก็หาให้เธอเองครับ ผมเตรียมการไปหาทุกสิ่งอย่างมากมาย ที่จะทำเท่าที่จะทำได้ พอดีว่ามีเลนส์ตัวนึงผมไม่มีครับ แต่ถ่ายออกมาแล้วสวย แจ่มมากๆ ผมจึงโทรไปยืมเพื่อนก่อนหน้านั้น 1 วัน แต่ เพื่อนไม่ว่าง เลยต้องไปเอาตอนเช้าของวันงาน ซึ้งวันงานนั้นผมตื่นเช้ามากกกกกก และเดินทางไปเอาเลนส์ก่อนที่จะเดินทางต่อไปยังมหาวิทยาลัยของเธอ ผมไม่ได้ซื้อของอะไรไปร่วมแสดงความยินดีเลย ตอนแรก ผมตั้งใจจะเอาภาพที่ผมถ่ายกับมือไปอัดใส่กรอบขนาดให้เท่าหน้าต่างครับ แต่สั่งไม่ทัน คิดว่าจะเซอร์ไพร์สหลังจากวันนี้ วันนี้ผมก็เลยไปแต่ตัวเปล่า พอไปถึงคนเยอะมากครับ ซึ่งวันนี้เองมันทำให้ผมรู้ความจริงว่า สิ่งที่ผมทำไปนั้น เธอไม่เคยเห็นคุณค่าของมันเลย ผมอยู่ในงานของเธอ แต่เธอกลับไม่เห็นผมอยู่ในสายตา เธอไม่คิดจะชวนไปถ่ายรูปหรือแนะนำให้รู้จักกับพ่อและเเม่ของเธอ เธอทำกลับผมไม่มีตัวตนในสถานที่นั้น เธอทำให้ผมรู้ว่าผมมันก็แค่คนๆหนึ่งเท่านั้น ในวันที่เธอถูกรายล้อมไปด้วยความสุขของวันแห่งเกียรติยศนั้น เธอกลับทำให้ผมเป็นใครไม่รู้ในสายตาเธอ แต่เมื่อเธอไม่มีใคร ผมกลับมีค่าขึ้นมา ผมมันแค่คนฆ่าเวลาใช่มั้ยครับ??? ผมตั้งใจว่าจะอยู่จนจบงานนะครับ แต่ผมเหมือนเดินคนเดียว เหมือนผมไปงานใครไม่รุ้ที่ไม่มีใครรุ้จักเลย ผมเลยขอตัวเธอกลับก่อน ซึ่งเธอก็ไม่ได้รั้งอะไรผมไว้หรอกครับ เพราะ คนนั้นของเธอเค้าก็ยังอยู่ด้วยเสมอๆ มันทำให้ผมเห็นอะไรมากมายครับว่ามีใครที่ผมยังไม่รุ้จัก เธอไม่เคยบอกและปิดบังผม ในเมื่อผมเห็นเอง ผมก็เข้าใจดีครับ